Zeen 2

Kätt, Klos (hire Mann)

 

Kätt (ganz opbruecht zou hirem Mann, dee grad kënnt): Du kanns der net virstellen, wat mir elo grad geschitt ass!

Klos: Beroueg dech mol! Wat ass da lass?

Kätt: Dat frecht Louder! Mat deem schwätzen ech ni méi.

Klos: Mat weem?

Kätt: Mam Trein. Ech hun hatt erwëscht, wéi hatt hannert eisem Haus mat engem Kuerf voller Eeër gereest koum. Ech hunn hat gläich zu Rieds gestalt. An du häss du mol sollen eppes héieren. Eng Toz huet et mech genannt.

Klos: Wat! Déi frech Zatz! Awer sief nëmme virsiichteg. Dem Trein ass net ze trauen. Nach gëscht, wéi ech beim Wiert war, huet de Mett behaapt, hat kënnt zauberen. Um Enn zaubert hat dir nach eng Krankheet oder soss eppes Schlëmmes un.

Kätt: Hues du och schonn esou eppes héieren? Des lescht huet dLiss steif a fest behaapt, hatt hätt dTrein eng Kéier gesinn, wéi et matzen an der Nuecht op engem Biesem aus dem Kamäin gefuer ass.

Klos: Dann ass hatt eng Hex. An där Nuecht hat hatt bestëmmt e Rendez-vous mam Däiwel. Maach, dass du nëmmen näischt méi zou him sees. Deem ass net ze trauen. Hatt mécht eis nach onglécklech.

Kätt: t as awer eng Frechheet, eis Eeër ze klauern.

Klos: Ech maachen e Reedel un dDier vum Héngerstall. Da kënnt et net méi eran.

Kätt: Mengs du, dat géif hatt ophalen? Hexen kënnen dach duerch zouen Diere goen.

Klos: Ech muss emol doriwwer mam Meier schwätzen.